hoofding

Sommige mensen hebben een meervoudige handicap en kunnen zich niet (of minder) bedienen van de gesproken taal. Dit wil niet zeggen dat die mensen geen emoties hebben, dat zij geen gevoel van verlies of een depressie kunnen ervaren. Bijgevolg kunnen ook zij soms vastlopen in hun emoties. 

Deze mensen zijn niet altijd gebaat met (enkel) gesprekstherapie. 

 

Bij creatieve therapie en begeleiding is verbale taal ondergeschikt aan het ervaren. Men kan leren zonder woorden, door het (samen) doen.
De amerikaanse psycholoog Garry Prouty (1937-2009) ontwikkelde een 'pre-therapie' om vertrouwen te wekken bij mensen die als therapie-resistent werden beschouwt. Het is een manier om een goed contact te maken met de cliënt door middel van drie begrippen, namelijk contactreflecties,  contactfuncties en contactgedrag.

Prouty ontwikkelde deze methode al doende. Ze ontstond uit de client-centered therapie van Carl Rogers. Pre-therapie werkt vooral in het hier en nu, werkt met concrete en direct gevoelde beleving en niet met algemene symbolisaties. Het doel is om mensen (met een handicap, chronisch psychiatrische patiënten, mensen met dubbeldiagnose, ...) therapieklaar te maken door hen de therapeut en de wereld om zich heen te laten vertrouwen.  

 

Extra begeleiding bij het verwerken of (her)beleven van emoties kan in veel gevallen ondersteunend werken in het leven van elke dag; het kan een klankbord zijn voor de cliënt.
Wanneer een cliënt het moeilijk heeft met een verhuis, lange vakanties, een nieuwe groepssamenstelling, een sterfgeval, ouder worden, aanvaarden van eigen beperkingen, omgaan met anderen, emoties verwerken, ...
Is er tijdens de dagdagelijks begeleiding geen of weinig tijd om deze emoties een plaats te geven. Het kan ook bevrijdend werken wanneer een cliënt juist met een buitenstaander kan werken rond zijn of haar gevoelens.
Niet alle cliënten zijn gebaat met een curatieve therapie. Soms is het niet mogelijk om te genezen, maar is het juist wel aangewezen om de problemen uit te werken en te aanvaarden. Telkens opnieuw werkt men rond het probleem, zo lang en zo veel als nodig is. 
Een plaats waar even alles mag en kan, waar woede mag geuit worden, waar verdriet mag getoond worden en waar luidop mag gelachen worden. Zonder oordeel, zonder gevaar de gevoelens te kwetsen van de mensen waar ze elke dag mee samen leven en werken...

Onder therapie verstaan wij ook aanrakingstherapie en basale stimulatie. Mensen met een diep verstandelijke beperking leven erg ervaringsgericht. Zij beleven emoties en de wereld via hun zintuigen. Aanrakingen, spiertonus, geluid, ... kunnen hen juist de rust schenken die ze nodig hebben of hen de wereld laten ontdekken. 
Basaal werken tijdens "gewone" verzorgingsmomenten kan op zich al therapeutisch werken: ontladen door een basaal bad, opwekken door een voetmassage, ...

Basale stimulatie is een manier om mensen te benaderen die ernstige beperkingen vertonen in hun beweging, waarneming en communicatie. Hun fysiek-lichamelijk “daar zijn” is de enige noodzakelijke basis of voorwaarde voor deze benaderingsmethode. Het voelen van aanraking, van beweging en van trilling is voor deze mensen een toegangspoort om hun eigen lichaam te ervaren, te voelen, gewaar te worden. Deze lichaamsgebonden ervaringen zijn een vertrekbasis om zo mogelijk met de ruimere omgeving in contact te komen.

(uit: 'Basale stimulatie: theoretische uitgangspunten', Luk Bekaert, 2005)

Elke begeleiding wordt afgestemd op de vraag van de cliënt. Sessies worden aangepast aan mogelijkheden en voorkeuren.
Onder het item thema's vind je aanvullende informatie.


Je kan steeds vrijblijvend contact opnemen. We zoeken dan samen naar de best mogelijke ondersteuning.